தமிழ் இலக்கணத்தின் உயிர்நாடிகளில் ஒன்று புணர்ச்சி விதிகள். இரண்டு சொற்கள் இணையும்போது, அவை எவ்வாறு ஒன்றிணைகின்றன, என்ன மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன என்பதை இப் புணர்ச்சி விதிகள் விளக்குகின்றன. இது தமிழ் மொழியின் ஒலிநயத்தையும், பொருள் தெளிவையும் பாதுகாக்கிறது. நிலைமொழி (முதல் சொல்) மற்றும் வருமொழி (இரண்டாம் சொல்) சேர்வதே புணர்ச்சி ஆகும். இது இயல்புப் புணர்ச்சி மற்றும் விகாரப் புணர்ச்சி என இரு முக்கிய வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது.

இயல்புப் புணர்ச்சி என்பது சொற்கள் இணையும்போது எந்தவித மாற்றமும் இன்றி இயல்பாகச் சேர்வதாகும். எடுத்துக்காட்டாக, "பூ + மாலை = பூமாலை", "தென்னை + மரம் = தென்னைமரம்". இங்கு சொற்கள் தங்கள் இயல்பை இழக்காமல் ஒன்றிணைகின்றன.

விகாரப் புணர்ச்சி என்பது சொற்கள் இணையும்போது ஏதேனும் ஒரு மாற்றம் நிகழ்வதாகும். இது மூன்று துணை வகைகளாகப் பிரிக்கப்படுகிறது: தோன்றல், திரிதல், கெடுதல். * **தோன்றல்:** ஒரு புதிய எழுத்து தோன்றுவது. எடுத்துக்காட்டு: "மரம் + பெட்டி = மரப்பெட்டி" (இங்கு 'ப்' என்னும் மெய்யெழுத்து தோன்றியது). * **திரிதல்:** ஒரு எழுத்து வேறு எழுத்தாக மாறுவது. எடுத்துக்காட்டு: "பல் + பொடி = பற்பொடி" (இங்கு 'ல்' என்பது 'ற்' ஆகத் திரிந்தது). * **கெடுதல்:** ஒரு எழுத்து மறைந்து போவது. எடுத்துக்காட்டு: "நலம் + நன்று = நலநன்று" (இங்கு 'ம்' என்னும் எழுத்து மறைந்தது).